تصویربرداری هوایی توسط پهپاد

نوشته‌ها

نقشه برداری هوایی فتوگرامتری

نقشه برداری هوایی توسط عمود پرواز شرکت داوین

معرفی دو محصول جدید شرکت داوین برای نقشه برداری هوایی

مدت خیلی زیادی نیست که برخی از سازمانها، ادارات و شرکت های دولتی و یا خصوصی داخل کشور در جریان سرعت بالای توسعه و فناوری پهپادهای کوچک و غیر نظامی قرار گرفته و به اهمیت استفاده از این پهپاد ها در جهت کاهش هزینه عملیاتهای نقشه برداری هوایی (تهیه نقشه های توپوگرافی، مدیریت بحران، مدیریت کشاورزی، بازرسی و نظارت و…) پی برده اند. با توسعه دوربینهای دیجیتال سبک ولی با کیفیت، موتورهای کم مصرف، باتری های پر قدرت و سبک، ملخهای بزرگتر و بدنه های عمود پرواز سبک تر و محکم تر، پهپادهای تجاری در حال تصرف و اجرای نقش در ماموریتهای غیر نظامی ولی مهم شهری و روستایی می باشند. از جمله این ماموریتها نقشه برداری هوایی می باشد.

اینکه چرا از پهپادهای نسبتا کوچک تجاری و غیر نظامی برای اهداف فوق استفاده نماییم دلایل بسیار قانع کننده ای به همراه دارد از جمله:

– در مدت زمان بسیار کمتری به نتایج بهتری در نقشه برداری هوایی خواهیم رسید.

– استفاده از پرنده های بدون سرنشین برای انجام نقشه برداری هوایی به مراتب ریسکهای کمتر و خطرات کمتر جانی مخصوصا در مناطق صعب العبور خواهد داشت.

– در زمان بحران استفاده از پرنده بدون سرنشین کار نقشه برداری هوایی را بسیار سریعتر انجام داده و نتایج را بسیار دقیقتر و سریعتر در اختیار مدیران مربوطه قرار خواهد داد به طوری که آنها بتوانند تجزیه و تحلیل سریع و به موقع از اوضاع موجود بدست آورده و تصمیم های به موقع و درست تری را اتخاذ نمایند.

– قابلیت پرواز و عکس برداری هوایی در ارتفاع پایین (نسبت به هواپیما های سرنشین دار) وضوح تصویری و در نتیجه قدرت تفکیک پذیری تصویر را بیشتر می نماید.

این عمود پرواز – مولتی روتور – با بهره گیری از موتور، ملخ، باتری و بدنه بسیار مناسب میتواند تا مساحت 64 هکتار زمین را در هر پرواز تحت پوشش نقشه برداری هوایی دقیق قرار دهد. 

نقشه برداری هوایی - فتوگرامتری

و عمود پرواز زیر می تواند همزمان  با عکس برداری هوایی برای مصارف نقشه برداری و غیره 35 هکتار زمین را تحت پوشش نقشه برداری هوایی و یا ماموریتهای حفاظتی، اکتشافی و یا مدیریت کشاورزی و مدیریت بحران قرار دهد.

نقشه برداری هوایی و فیلم برداری هوایی همزمان

استفاده صحیح از مولتی روتور – عمود پرواز – برای نقشه برداری هوایی و دریافت نتایج مطلوب و قابل استفاده، امری است که به علم، تحقیقات و تجربیات زیادی نیاز دارد و هر عمود پرواز کوچک یا بزرگ تجاری هر چند ممکن است بتواند “عکس برداری هوایی” انجام دهد اما دلیل بر این نیست که هر عکس هوایی قابل استفاده برای نقشه برداری هوایی باشند. چند محور زیر برای بدست آوردن نتایج خوب از نقشه برداری هوایی بسیار مهم می باشند و در هر شرایطی ممکن است شما ملزم به استفاده از یک نوع تنظیم “ست آپ” خاص و حمل یک نوع دوربین خاص توسط مولتی روتور باشید.

– هدف از نقشه برداری هوایی باید کاملا واضح و مشخص باشد از قبیل نقشه مسطحاتی، مدل رقومی ارتفاعی زمین، ارتو موزاییک یا مدل سه بعدی دقیق از یک محل خاص، مدیریت بحران و….. 

– نوع و شرایط محلی که قرار است نقشه برداری هوایی در آن صورت گیرد. 

– بسته به شرایط محل، نوع دوربین تعیین می گردد. 

– بسته به نوع دوربین و شرایط محل: ارتفاع پرواز، سرعت پرواز، فاصله زمانی بین هر عکس و تنظیمات دوربین (مثل ISO، White Balance، سرعت شاتر، نحوه زوم، زاویه دوربین و ….)، فواصل نقاط کنترل زمینی، میزان پوشش طولی و عرضی تصاویر، میزان دقت طولی عوارض زمینی در هر پیکسل برای تصویرهای مجاور طولی و عرضی و …. محاسبه می گردد.

– سپس همه عکسها برچسب (تگ) مختصات جغرافیایی جی.پی.اس و میزان زاویه سه محوره دوربین برای هر تصویر مجزا را می خورند (که امر بسیار مهمی در تهیه نقشه های هوایی می باشد) و آماده تولید نقشه هوایی می گردند.

اگر تمامی مراحل فوق طبق یک برنامه ریزی اصولی و توسط افراد مجرب انجام گردد، یک پروژه نقشه برداری که تا کنون باید توسط یک سیستم بزرگ با تعداد زیادی کارمند و بودجه بالا و با استفاده از هواپیما و هلی کوپتر های واقعی و پرواز در ارتفاعات بالا انجام می گرفت هم اکنون با یک تیم کوچک چند نفره و یک پهپاد تجاری مناسب با صرف هزینه های بسیار کمتر، در مدت زمان کوتاه تر، و بدون پذیرش ریسکهای خطرناک قابل انجام شده است.

شرکت داوین مفتخر است که در زمینه نقشه برداری هوایی – فتوگرامتری – و همچنین عکس برداری هوایی توسط دوربینهای مولتی اسپکترال با استفاده از پرنده های بدون سرنشین تجاری یکی از پیشگامان این صنعت در میهن عزیزمان ایران می باشد.  

دیدبانی توسط پهپاد

دیدبانی توسط پهپاد

قانون گذاران در فکر محدود نمودن دیدبانی توسط پهپاد می باشند.

Scott Wartman

نگرانی در رعایت نمودن حفظ حریم خصوصی شهروندان توسط پرنده های بدون سرنیشن در شهر Cincinnati در ایالت اوهایو آمریکا، سیاستمدارانی را با هم متحد نموده است که اغلب با هم چشم در چشم نمی شوند.

Diane St. Onge نماینده جمهوری خواهان در ایالت کنتاکی شمالی لایحه خود را که در جلسه قبلی مجمع عمومی مطرح نموده بود مجددا معرفی نمود. در این لایحه آمده است که از استفاده از پرنده های بدون سرنشین جهت تصویر برداری هوایی برای نظارت و بدست آوردن شواهد و سند توسط مامورین قانون و پلیس بدون داشتن حکم باید جلوگیری به عمل آید. 

Diane St. Onge حمایت Bernt Yonts  را که نماینده حزب دمکرات و عضو اتحادیه آزادی های مدنی آمریکا می باشد هم حالا و هم در جلسه قبلی مجمع عمومی بدست آورده است. 

Diane St. Onge می گوید: در این زمینه نماینده گروه هایی در حال همکاری با هم هستند که هیچ وقت انتظار نمی رفت این نماینده ها روی یک موضوعی با هم توافق نظر داشته باشند.

St. Onge این لایحه را برای جلساتی آماده نموده است که اوائل سال 2015 آغاز خواهند گردید. ایشان مثل سال گذشته لایحه را زودتر آماده نموده اند به این امید که در طی تابستان و پاییز بتواند فرصت کافی برای توجیه قانون گذارها در این رابطه را داشته باشد.

Kate Miller مدیر برنامه ACLU در کنتاکی می گوید: از آنجا که در قانون اساسی نظارت بر حریم خصوصی افراد بدون داشتن حکم دادگاه ممنوع میباشد قانون گذاران ایالتها نیز باید پا پیش گذاشته و از نظارت و دیدبانی توسط پرنده های بدون سرنشین نیز بدون داشتن حکم جهت حفظ حریم شخصی افراد جلوگیری نمایند. او گفت که نظام قضایی باید یک الگوی واضح و تعریف شده برای استفاده از پرنده های بدون سرنشین برای دیدبانی و نظارت داشته باشد و اضافه نمود که اگر ایالتها نمی خواهند تصمیم گیری را به ذوق و سلیقه قاضی ها بسپارند الان باید یک تصمیمی در این زمینه بگیرند.

Miller گفت: این موضوع کاملا در حدود صلاحیت های قانون گذاران ایالتی می باشد که برای حمایت از حقوق اساسی مردم، قوانین حفظ حریم شخصی کامل تری را وضع نمایند. لازم نیست که برای وضع چنین قوانینی منتظر تصمیم دادگاه بشویم. خیلی ساده “اگر یک پرنده بدون سرنشین داری، باید حکم دادگاه داشته باشی تا بتوانی از آن برای نظارت و دیدبانی از حریم خصوصی افراد استفاده نمایی”

لایحه پیشنهادی به تجار و دانشگاه ها اجازه می دهد که از پرنده بدون سرنشین برای امور تجاری و تحقیقاتی استفاه نمایند. حتی به پلیس و مامورین قانون هم این اجازه را می دهد که بدون داشتن حکم دادگاه از پرنده های بدون سرنشین – پهپاد – برای جستجو و یافتن افراد گم شده و یا عملیاتهای مشابه استفاده نمایند اما نه برای دیدبانی و جمع آوری اطلاعات و شواهد.

بر اساس گزارش کنفرانس ملی قانون گذاران ایالتی، تا کنون 14 ایالت در آمریکا به قوانینی که منجر به محدود شدن استفاده از پهپاد می گردد رای مثبت داده اند و خیلی از ایالتهای دیگر خود را موظف دانسته اند تا تا برای روشن تر شدن موضوع تلاش نمایند.

در مجموع 43 ایالت در سال 2013 و 35 ایالت در سال 2014 لایحه هایی در رابطه جوانب مختلف استفاده از پرنده های بدون سرنشین را تحت بررسی قرار داده اند.

نقش پهپاد در صنعت نفت

نقش پهپاد در صنعت نفت

استفاده از پهپاد در صنعت نفت توسط شرکت نفت انگلیس تولید نفت را ایمن تر و سودمند تر نموده است. 

Devid Biederman

گزارشی از خبرگزاری Daily News حاکی از آن است که شرکت نفت انگلیس، در اوایل همین ماه، یک پهپاد سیزده پوندی (حدود شش کیلوگرم ) را در آسمان Prudhoe Bay آلاسکا به پرواز در آورد. این اولین پرواز پهپادهای تجاری با مجوز رسمی در ایالات متحده می باشد.

در گزارش آمده است: شرکت نفت انگلیس به دلیل بالا بردن سطح و دقت نظارت بر عملیاتهای نفتی در مناطق سخت و صعب العبور قطبی نواحی شمالی آلاسکا تصمیم به استفاده از پرنده های بدون شرنشین – پهپاد – از نوع Puma AE گرفته است. این شرکت بر آن است که بوسیله این پهپادها از حدود ۲۰۰ مایل ( ۱۲۴ کیلومتر) جاده شنی، چاه ها،  راه ها و طول ۱۳۰۰ مایل (۵۹۰ کیلومتر) لوله های نفتی عکس برداری هوایی و تصویربرداری هوایی و نقشه برداری هوایی انجام دهد.

Prudhoe Bay ، بزرگترین میدان نفتی آمریکای شمالی، با وسعت جغرافیایی نزدیک به یک چهارم میلیون هکتار در شمال آمریکا است. سیل، طوفان، قطعه های جداشده یخ، و جریان یخ های روان بطور دائم باعث تغییر شرایط سطح زمین در این نواحی شده و استفاده از متدهای نظارتی دیگر را خطرناک، گران و به میزان زیادی وقت گیر می نماید.

آنطور که در گزارش آمده است: پرنده بدون سرنشین مورد استفاده شرکت نفت انگلیس صرفا وجود یک دوربین در آسمان نیست.

بنا به گفته آقای Cult Smith مدیر بخش تکنولوژی در شرکت نفت انگلیس: با اضافه نمودن تکنولوژی LIDAR – حسگرهای کنترل شونده از راه دور که از لیزر برای تولید مدلهای سه بعدی استفاده می نمایند، پهپاد را قادر خواهند ساخت که از عکسهای برداشته شده از ارتفاع ۲۰۰ پایی ( ۶۱ متری ) زمین نقشه هایی با رزولوشن بالا تولید نماید.

آقای اسمیت به این روزنامه گفت: در حالیکه گروه زمینی شرکت نفت انگلیس برای بررسی فقط دو مایل از لوله های نفتی باید دو هفته فقط صرف نمایند، این پرنده بدون سرنشین همین ماموریت را در عرض ۳۰ دقیقه و بصورت خیلی خیلی ارزانتری انجام می دهد.

با تشکر از تکنولوژی پرنده های بدون سرنشین کارکنان شرکت نفت انگلیس قادر هستند کار خود را با امنیت بالاتر و بطور ارزانتری انجام دهند. این موضوع نشان دهنده این است که چگونه محققان و تجار در راه دسترسی به سود بیشتر هم زمان به پیشرفت زندگی انسانها نیز کمک می کنند.

نقشه برداری هوایی از لغزش سطح زمین

نقشه برداری هوایی از لغزش سطح زمین

نقشه برداری هوایی از لغزش سطح زمین

در اواخر ماه می ۲۰۱۴ میلادی یک بررسی زمین شناسی از لغزندگی زمین های اطراف اتوبان در حال ساخت D8 در کشور جمهوری چک تحت نظارت کمپانی UPVISION که بزرگترین کمپانی پرنده های بدون سرنشین در آن کشور است، توسط پرنده های بدون سرنشین – UAS – پهپاد –  بطور کامل انجام و تکمیل گردید.

ریزش باران شدید در روز هفتم ژوئن سال ۲۰۱۳ میلادی و لغزندگی زمین های اطراف اتوبان D8 واقع در دهکده Litochovice در نزدیکی شهر  Litomerice باعث خرابی این اتوبان گردید.

اتوبان D8، شهر پراگ Prague پایتخت کشور چک و شمال – غرب آن را به سرزمین های Saxony و آلمان مرتبط می نماید. مدت ۹۰ سال است که بر سر عبور این جاده از میان کوه های مرکزی کشور چک مجادله و نزاع ادامه دارد.

در این میان، ترافیک در آلمان غربی به حدی سنگین است که حرکت وسائط نقلیه در هردو جاده ی فرعی به طرف Usti nad  و شهر Teplice به ۱۰۰۰۰ دستگاه در روز می رسد.

علاوه بر عکس برداری و فیلم برداری از لغزش زمین به شیوه کلاسیک، برای نشان دادن وضیعت آنچه که در جریان است، پرنده های بدون سرنشین به کار گرفته شدند و از تمامی مناطق لغزنده و معادن سنگ در اطراف آن تصویربرداری هوایی انجام دادند.

اطلاعات گردآوری شده به صورت تصاویر هوایی تجزیه شده با فرمت orthophoto map 7 cm/pixel و بصورت مدلهای دیجیتالی ابری نقطه ای دو بعدی و مدلهای سه بعدی ذخیره گردیدند.

این اطلاعات پیچیده حیاتی از سطوح واقعی زمین که توسط تصویربرداری هوایی بدست آمدند می توانند انجام امورات تکنیکی مانند فاکتوریزه نمودن نقشه های دیجیتالی، محاسبات میزان لغزش زمین، وضیعت زمین، مشخصات ابرهای نقطه ای، در ابعاد بالا و در مجموع بررسی جغرافیای محل و غیره را بطور واقعی در اختیار محققان قرار دهند.

آقای جاکوب کاراس مدیر بخش پرنده های بدون سرنشین UPVISION می گوید:

همه این ها توسط یک پرواز کوتاه پرنده های بدون سرنشین که در طول یک ساعت بطور مستقیم به مقصد مورد نظر فرستاده میشود تهیه می گردد.

یک پرنده بدون سرنشین که مخصوص انجام نقشه برداری هوایی به کار گرفته می شود نقش بسیار مهمی را برای بدست آوردن اطلاعات پیچیده در پروژه هایی که سرعت و راندمان کاری مهمترین اصل میباشند ایفا می نماید.

کواد کوپتر برای تحقیقات در حیات وحش

کواد کوپتر

این یک پرنده است؟ این یک هواپیما است؟ نه، این یک کواد کوپتر است!

نوشته شده توسط Erick Bengel Cannon Beach Gazette

ممکن است که بعضی اوقات مردم ساکن در نزدیک Chapman Point متوجه شیئی عجیب و در حال پرواز در آسمان شوند که در تاریخ ۱۲ تا ۱۴ ژوئن در اطراف ساحل شیرجه می زند و یا اوج می گیرد.

از دیدنش ملتهب نشوید چرا که او فقط یک پرنده بدون سرنشین از نوع کواد کوپتر است.

سرویس های خدماتی ماهی و حیات وحش ایالات متحده به همراه سازمان مدیریت اتمسفر و نشنال اوشیانوگرافیک از کواد کوپتر برای تحت نظر قرار دادن لانه های مرغ های دریایی در سواحل کانن استفاده خواهند نمود.

این کوادکوپترها از تراکم و گسترش جمعیت انواع پرنده های دریایی مانند مرغ ماهی خوار در سواحل عکسبرداری هوایی و فیلم برداری هوایی خواهند نمود.

به گفته آقای Shawn Stephensen زیست شناس حیوانات وحشی در شرکت Oregon Coast National Wildlife Refuge Complex (مجتمع اورگان، پناه گاه ملی حیات وحش ساحل) در حوزه ماهی و حیوانات وحشی، دانشمندان این تصاویر هوایی و عکسهای های هوایی گرفته شده توسط کواد کوپتر – کواد روتور – را مورد تجزیه و تحلیل قرار داده و با شمردن تمامی پرندگان از روی تصاویر تلاش خواهند نمود بزرگی و وسعت نسل و جمعیت آنها را تخمین بزنند.

همزمان با اینکه خلبان کواد کوپتر در حال هدایت پرنده بدون سرنشین به نقاظ مختلف ساحل می باشد، تصاویر هوایی اخذ شده توسط دوربینی که بر روی کواد کوپتر نصب شده است بصورت زنده به کمک خلبان و دانشمندانی که در نزدیکی وی ایستاده اند ارسال می گردد. و خلبان به دستوراتی از قبیل “کمی به چپ برو و یا مقداری به بالا برو” عمل خواهد نمود تا دوربین دقیقن در جای مناسب و مورد نیاز قرار بگیرد.

 آقای Jaon Mansour رییس بخش عملیاتی پرنده های بدون سرنشین در مرکز عملیات هوایی (NOAA’s) در یک ایمیل گفته است:

وقتی که بدنه کواد کوپتر – کواد روتور – دقیقا در محل مناسب قرار بگیرد، کمک خلبانم خیلی به سادگی خواهد گفت،” حالا عکس را بگیر” من هم یک دکمه را فشار می دهم و عکس هوایی گرفته می شود.

 خود کوادروتور!

 آقای منصور خلبان و مسئول هدایت کواد کوپتر مدل (MD4-1000 Quadcopter) است که بدنه آن تقریبا اندازه یک توپ بسکتبال است و دوربین نصب شده بر روی آن که از طریق ایستگاه زمینی هدایت می گردد تقریبا به اندازه یک توپ بیسبال است.

البته تیم جستجو هواپیمای بدون سرنشین از نوع پوما (RQ-20A Puma AE) که بزرگتر است و بیشتر به هواپیما شباهت دارد و طول بالش به ۹ فوت می رسد را نیز برای این کار آزمایش می نماید.

Stephensen می گوید: هردو پرنده اعم از نوع کوادکوپتر ویا پوما در پایگاه و محل استقرار خودشان شروع به پرواز نموده و سپس در  بالای محل زندگی حیوانات وحشی و ماهی ها به پرواز ادامه می دهند.

او اضافه می کند و می گوید: آنها هیچگاه در بالای املاک و حریم خصوصی کسی پرواز داده نمی شوند.

و به گفته منصور هر پرواز تقریبن بین ۱۰ تا ۲۰ دقیقه طول می کشد.

این پروژه یکی دیگر از سری پروژه هایی است که در زمینه آزمایش میزان مفید بودن استفاده از پرنده های بدون سر نشین و کواد کوپتر برای اهداف تحقیقاتی حیات وحش است.

آقای Matt Pickett هماهنگ کننده عملیات هوایی در سازمان NOAA می گوید: ما حدود دو سال است که پرنده های بدون سرنشین را برای جایگزین نمودن روشهای فعلی نظارت هوایی بر حیات وحش تحت بررسی قرار داده ایم.

منصور می گوید: پرنده های بدون سرنشین به دانشمندان کمک می کنند که از طریق روشهای نوین به هوش زیست محیطی کاملا جدیدی دست یابند. و پرنده های بدون سرنشین به خوبی نشان داده اند که برای جستجو و نظارت بر محیط زیست ابزارهای کاملا مناسبی هستند.

به زودی قرار است یک پروژه آزمایشی مشابه جهت مطالعه زندگی پرنده های دریایی توسط پرنده های بدون سرنشین در جزیره Blon  نزدیک Reedsport شروع شود.

ارزانتر، سبزتر، امن تر

بطور سنتی، دانشمندان برای مطالعه جمعیت پرندگان دریایی از هلی کوپتر و دوربین های دستی و مکانیکی استفاده می کردند که استفاده از هلی کوپتر برای این منظور هم برای دانشمندان ریسک بالایی داشت و هم برای پرندگان.

Stephensen می گوید: ببین، بطور معمول، من توی هلی کوپتر می نشینم، در طول ساحل پرواز میکنم و از جمعیت پرندگان عکس می گیرم. سپس تعداد پرندگان را در این عکس ها شمارش می کنیم تا تخمینی از بزرگی جمعیت آنها بدست آوریم. بالطبع نشستن توی همچین هلی کوپتری خیلی خطرناک است چرا که  اگر این هلی کوپتر خوب کار نکند و یا سقوط نماید به من صدمه وارد خواهد شد. سر و صدای زیاد هلی کوپتر نیز خودش یک مسئله است.

منصور می گوید: پستانداران و پرندگان دریایی به شدت به سر و صدای زیاد و تحرکات سریع حساسیت دارند، چنانچه مزاحمت برایشان ایجاد کنیم تحقیقات ما دقیق نخواهد بود و به نتیجه مثبت نخواهیم رسید.

استیفنسن می گوید: تنها هلی کوپتری می تواند برای تحقیقات در حیات وحش استفاده گردد که قادر به ایستادن در ارتفاع ۱۰۰۰ پا (تقریبا 304 متر) در بالای منطقه بدون ایجاد مزاحمت برای حیوانات و وارد نمودن خسارت باشد. از این میزان پایین تر آمدن باعث می گردد تا پرندگان به پرواز در بیایند و از آنجا بگریزند و آشیانه و تخم های گذاشته شده خودشان که جوجه در آن است را برای شکارچیان بجا بگذارند.

اما پرنده های بدون سرنشین، که تحرکشان آرامتر بوده و سر و صدای کمتری دارند میتواند بطور کاملا  پنهانی و به فاصله کمی به پرنده ها نزدیک شود.

منصور می گوید: صدای کمتر یعنی مزاحمت کمتر که منجر به تحقیقات دقیقتر خواهد شد.

آقای Roy Lowe سرپرست پروژه در بخش پناه گاه حیوانات که در سال ۱۹۹۸ کار نظارت بر جمعیت پرنده های دریایی در طول ساحل را به عهده داشته است می گوید: علاوه بر مشکلات ذکر شده، استفاده از هلی کوپتر واقعی برای پروژه های تحقیقاتی “بسیار گران” تمام می شود، به طوری که مجبور خواهیم بود تحقیقاتمان در مورد ماهی ها و حیات وحش دریایی را به یک پرواز در سال محدود نماییم.

و نظر آقای Pickett این است که: “به تجربه و اعتقاد ما پرنده های بدون سرنشین ارزانتر، سبزتر، با امنیت ترین ابزار برای نظارت بر منابع طبیعی می باشند”.

نتیجه گیری

چنانچه پرنده های بدون سرنشین بدرستی از پس این مسئولیت بر بیایند، محققین قادر خواهند بود چندین پرواز را در طول سال برنامه انجام دهند و مستندات دقیقتر و جامع تری را از جمعیت پرندگان دریایی در زمان زاد و ولد بدست بیاورند.

آقای Lowe می گوید: استفاده از پرنده های بدون سرنشین به ما این امکان  را می دهد که میزان تغییر جمعیت پرندگان در تابستان را بدست بیاوریم که این امر به نوبه خود ما را به درهای بزرگ تحقیقاتی جدیدی هدایت خواهد نمود.

گروه ما امیدوار است که پرنده های بدون سرنشین بتوانند عکس های مشابه، و یا با کیفیت بهتری از آنها که Stephensen با ایستادن در کنار درب های باز هلی کوپتر می گیرد تهیه نمایند.

Stephensen نظرش این است که : چنانچه عکسهای گرفته شده توسط پرنده های بدون سرنشین کیفت مشابه و یا بهتری را ارایه دهند، به احتمال زیاد ما از پرنده ه های بدون سرنشین در عکس برداری هوایی برای تحقیقات در رابطه با چگونگی زندگی حیوانات استفاده خواهیم نمود.

پس از اتمام این پروژه ، سازمان ماهی و حیات وحش نتیجه را به یک پایگاه اطلاعاتی منتقل خواهد نمود که از طریق وب سایت refuge complex’s  قابل رویت خواهد بود.

او می گوید: به احتمال زیاد من یک گزارش تهیه خواهم نمود که در مجله علمی scientific journal درج خواهد گردید، اما این شروع کار است.

 آقای Pickett می گوید: سازمان NOAA قصد دارد در ماه ژوئن از پرنده های بدون سرنشین برای تحقیق و مطالعه در باره monk seals واقع در جزیره هاوایی استفاده نماید.

 ما امیدواریم که در ماه سپتامبر کاری در رابطه با لاک پشت های پشت چرمی در  Monterey انجام دهیم.

پرنده های بدون سرنشین و کشاورزی

دانشجویان ارمنستانی و UAS کشاورزی

نوشته شده توسط:  Christian Garbis

دانشجویان ارمنستانی و  UAS 

یک دانشجوی ارمنستانی، با پس زمینه تحصیلی در رشته در هوا فضا، آرزوی دیرینه ای در مورد پایداری و توسعه جوامع روستایی در ارمنستان دارد. آرمن در حال کار بر روی یک مدل UAS است که می تواند با استفاده از تصاویر هوایی که با این پرنده بدون سرنشین برداشته می گردد، کیفیت خاک زیر کشت را برای کشاورزان ارمنستانی تجزیه و تحلیل نماید. و این مشکلی است که کشاورزان برای چندین دهه با آن مواجه بوده اند و هدف از این کار مراقبت از سلامت و زنده ماندن زمین های کشاورزی است.

آرمن منظورش را بدینگونه توضیح می دهد:

” کشاورزان تمایل دارند که با تمام سطح مزرعه خود به عنوان یک قطعه همگن از زمین رفتار کنند که چنین چیزی امکان پذیر نیست، به این علت که تمامی بخش های مختلف زمین به طور یکسان مستعد رشد محصولات زراعی نمی باشند. مشکل دیگر این است که  آنها مقدار یکسانی از کود و سم را در کل زمین های خود بکار می برند که بدین صورت بسیاری از کودها و مواد های آفت کش به هدر می روند”.

آرمن یک سیستم کوچک پرنده بدون سرنشین (UAS) ابداع کرده است که بصورت خودکار و به هدف گرفتن عکسهای هوایی، بر فراز زمین های کشاوزی به پرواز در می آید. نرم افزاری را که آرمن ابداع نموده، می تواند تصاویر هوایی گرفته شده را تجزیه و تحلیل نموده و بر مبنای آن، سلامت خاک برای پوشش گیاهی را نشان دهد.

با استفاده از این تصاویر هوایی، کشاورزان بلافاصله می توانند میزان رشد قابل قبولی را برای محصولاتشان تعیین کنند. اگر چه اولین انگیزه در گرفتن تصاویر هوایی برای محاسبه سلامت محصولات کشاورزی سال های متمادی با استفاده از ماهواره بوده ، ولیکن مبنای کار کنونی در یک مقیاس بسیار بزرگتر است.  UAS  طراحی شده توسط آرمن قادر است تصاویر هوایی را از یک مزرعه با دقت بسیار بهتر حتی برای مزارع کوچک نیز تهیه نماید. سپس، کشاورزان به راحتی قادر به تعین مقدار کود و سم  مورد نیاز خود برای مناطق مورد نظرشان خواهند شد،که انجام این روش منجر به بهینه سازی هزینه ها و افزایش بهره وری خواهد گردید.

آرمن می گوید:

 “با توجه به تحقیقاتی که به طور عمده در ایالات متحده انجام شده است، استفاده از پرنده های بدون سرنشین و انجام تصویربرداری هوایی توسط آنها می تواند هزینه مواد شیمیایی را در حدود ۳۰ درصد کاهش دهد و حاصل کار تا ۱۰- ۲۰ درصد بهبود پیدا خواهد نمود”. وی تاکید می کند می گوید:

“با توجه به کمبود درآمد ماهیانه کشاورزان ارمنستان و تاثیر تغیرات فصلی بر آن، این روش تصویربرداری هوایی می تواند بطور قابل توجهی با صرفه تر باشد.

آرمن در مزرعه ای توسط پدربزرگ و مادربزرگ خود در نزدیکی منطقه آرماویر بزرگ شده است. زمین های آنها شامل یک باغ زردآلو، تاکستان ۱،۲ هکتاری، باغ گیلاس و دیگر درختان میوه می باشد که در تابستان گذشته، توانست پرنده بدون سرنشین خود را در آنجا آزمایش کند.

او می گوید: “من در مزرعه کار می کردم و با کود ها و آفت کش ها سروکار داشتم. زمانی که جوان بودم: آنها ساعت شش صبح بیدارم میکردند تا گاوها را به چرا ببرم و من از انجام این کار بیزار بودم، اما فکر می کنم که این بخشی از روند رشدم بوده و به من فهمانده که مفهوم کار و فعالیت چیست”.

آرمن  قبل از اعزام به دانشگاه داکوتای شمالی در سال ۲۰۰۶، جهت اخذ مدرک کارشناسی در رشته مهندسی برق، دو سال وقتش را صرف به دست آوردن مهارت های اساسی در ریاضیات، مهندسی و فیزیک در گروه رادیو فیزیک در دانشگاه دولتی ایروان (YSU) نموده بود.

وی در آن دانشگاه دانشجوی مهندسی در آزمایش سیستم های پرنده های بدون سرنشین بود که تعداد کمی از افراد در این زمینه، اما در مقیاس بزرگتر کار می کردند. پرنده های آنها از نوع هواپیماهای بزرگ بودند و طول بال هایشان ۱۰ فوت و وزن آنها ۵۰-۶۰ پوند بود، و از دوربین های گران قیمت برای پیگیری سلامت پوشش گیاهی استفاده می کردند.

آرمن هدفش را از ادامه آن کار اینطور توضیح می دهد:

 سپس من بیشتر فکر کردم و به خود گفتم:

“کاش بتوانم تصویربردری هوایی برای کشاورزان را در یک کشور در حال توسعه، با بودجه بسیار ارزان تر انجام دهم. شاید یک کشاورز مبلغ ۱۰۰۰۰ دلار برای صرف خرید یک پهپاد نداشته باشد، اما این احتمال هست که بتواند ماهی ۲۰-۳۰ دلار برای دریافت این داده ها پرداخت کند. اینگونه بود که این انگیزه در ذهنم به وجود آمد: تلاش برای ایجاد چیزی که بسیار کوچکتر و ارزان تر باشد”.

آرمن مدرک کارشناسی ارشد خود را از گروه هوانوردی و فضانوردی در MIT بدست آورد که در آن به تحقیقات مدل سازی تعامل انسان با پهپاد پرداخته است. در حال حاضر نیز به دنبال دریافت مدرک دکترای خود در همان بخش است و در نظر دارد حداکثر تا سال ۲۰۱۵دریافت نماید.

آرمن و عشق او به بنیاد لویز

آرمن در سال ۲۰۰۹ یکی از شاگردان دانشمند سرشناس و نامی”لویز” بود. و در آن سال او تحصیلاتش را در MIT شروع کرده بود. آرمن برای بنیاد لویز بسیار ارزش قایل بود چرا که آن بنیاد نه تنها به دانش آموزان ارمنستانی بلکه برای همه مردم جهان بسیار مفید واقع شده و دست آوردهایش قابل تحسین بودند.

آرمن در مورد بنیاد لویز می گوید: ” بنیادلویز با وصل خود به مردم و به اشتراک گذاشتن ایده ها یی که گاهن – مانند پروژه من – مضحک به نظر می رسند انجام کارها را آسان می سازد.  تلاش بنیاد لویز سعی در کمک به منابع در جهت توسعه و پیشرفت است و آنهم بستگی به این دارد که فرد تا چه میزان و تا چه حد تمایل به همکاری با دیگر افرادی که در این جهت نیاز به کمک دارند فعال باشد”.

آرمن در ادامه می گوید: ” بورس تحصیلی لویز به من این آزادی و امکان را داد تا یک پروژه تحقیقاتی را که شخصا به آن علاقه داشتم انتخاب کنم. مهمتر از آن این است که: از طریق بنیاد لویز توانستم به یک شبکه باور نکردنی از افرادی که مشتاق کمک به یکدیگر – برای رسیدن به رویاهای خود می باشند – دسترسی پیدا کنم. این شبکه متشکل از دانشجویان جوان، مربیان و افراد حرفه ای می باشند که در امور علمی بسیار با استعداد هستند”.

برنامه های آینده آرمن

یکی از رویاهای آرمن ایجاد یک مرکز تحقیقاتی در ارمنستان است. انجام این کار نه تنها به او بلکه منافع کلیه شهروندان ارمنی را در بر خواهد گرفت. او در حال توسعه یک چهارچوب برای شرکت های کوچک و بزرگ می باشد که امکان تولید محصولاتی برای کشورهای در حال ظهور و یا در حال توسعه را فراهم نماید.

نظر آرمن این است که: ” نتیجه مطالعات انجام شده نشان می دهند: محصولاتی برای بازارهای توسعه یافته ساخته شده اند که – به علت یکسان نبودن نیازها و شرایط مختلف در بازارهای در حال توسعه – به خوبی عمل نمی کنند و برای مردم آن مناطق قابل قبول نیستند. بنابراین من در تلاش هستم تا بتوانم یک چهارچوب جدید قابل قبولی راه اندازی نمایم و یا از شرکت های مالی بخواهم تا این نوع محصولات را توسعه دهند”.

بسیاری از تحقیقات آرمن در ارمنستان انجام شده است. او در این کشور با چندین شرکت IT صحبت و تبادل کرده تا بتواند بفهد که چگونه می توان محصولات را در بازار ارمنستان توسعه داد. اگر چه بیشتر برون سپاری ها در بازارهای خارجی انجام می گیرد نظر آرمن این است که:

” اگر بتوانیم تعداد و توان پرنده های بدون سرنشین UAS را در ارمنستان توسعه و گسترش دهیم، خواهیم توانست آن را به ایالات متحده، استرالیا، شرق اروپا، روسیه، که در آن بازار بسیار بزرگتر از بازار ارمنستان است صادر کنیم”.

نظر  Bret C  

برت به آرمن تبریک می گوید:

نخست به دلیل تمرکزش بر تصویربرداری هوایی توسط پرنده های بدون سرنشین UAS/UAV و کاربردش در امورکشاورزی و نیز به کشف این واقعیت که نیازهای کشاورزان متفاوت از دیگر کاربردها می باشد. شرکت وی درک می کند که کشاورزان به چه چیزی نیاز دارند و چه چیزی می خواهند. آنها عاشق تکنولوژی پرنده های بدون سرنشین نیستند، بلکه مشتاق نتایج حاصل از این فن آوری جهت افزایش بازدهی، کاهش هزینه های ورودی و یا هر دو می باشند.

به عنوان مثال:

فصل بهار در بسیاری از نقاط جهان مانند بخش غرب و میانه ایالات متحده فصلی است که باد با شدت بیشتری می وزد و بسیاری از پرنده های بدون سرنشین – حتی بسیاری از آنها هم که از سرعت و توان بالاتری برخوردار هستند – قادر به پرواز در چنین وضعیت و شرایطی نیستند. به همین دلایل است که استفاده از پرنده های بدون سرنشین حرفه ای در امور کشاورزی سهل تر و امن تر به نظر می رسد.

از طرفی هم چنانچه از کشاورزان در مورد استفاده از UAS ها سئوال شود بی علاقگی به آن نشان می دهند و کمتر حاضر به سرمایه گذاری برای آنها می شوند. دلیل عمده این عدم علاقه را در مشکلات صعود و فرود این پدیده می بینند. پس بهتر است که آرمن سیستم UAS  را طوری طراحی و از هرگونه اشتباهی مبرا سازد تا قادر باشد به صورت خودکار فرود آید و پرواز(صعود) نماید.

بررسی مسائل مربوط به سیستمهای پرنده های بدون سرنشین تجاری

پرنده های بدون سرنشین تجاری

بررسی مسائل مربوط به سیستمهای پرنده های بدون سرنشین تجاری

پرنده های بدون سرنشین تجاری، فرصتی برای کسب و کارهای بزرگ، چالش های وسیع قانونی، سیاسی و اخلاقی مربوط به آنها.

این متن ترجمه شده بخشی از مطالب Peter W. Singer در رابطه با پهپادهای تجاری می باشد.

در اواخر قرن گذشته، یک تکنولوژی جدید و عجیب در آمریکا ظهور نمود. در ۴ ژانویه سال ۱۹۰۰ و در فلوریدا یک گاری که دارای چهارچرخ بود و محلی برای بستن اسب در آن در نظر ګرفته نشده بود– و سریعتر از اسب متوقف می گردید –  پدیدار شد که آن را “کالسکه بدون اسب” می نامیدند.

این کالسکه بدون اسب توانست مردم بسیاری را به خود جذب و نهایتن به یک صنعت بزرگ تبدیل گردد.

اولین شرکت اتوموبیل سازی در حوالی ایالت ویرجینیا برای ساخت این پدیده جدید شروع به کار کرد که قطعات مورد نیاز آن توسط شرکت خودرو سازی جکسون تهیه شده بود.

سرانجام نمونه اول این کالسکه بدون اسب را با ۴۰۰ دلار که در آن زمان مبلغ بالایی بود به یک شاهزاده فروخته شد. به سرعت این صنعت توسعه و ګسترش پیدا نمود و دو سال پس از ورود اولین اتومبیل ها به جاده های فلوریدا، و سه سال پس از ورود ” کالسکه بدون اسب” بود که اولین تبلیغ در رابطه با خودرو در روزنامه ای به چاپ رسید. اما این تکنولوژی جدید سئوالات عجیبی از قبیل اینکه: چگونه می توان امنیت مردم را در قبال آن محفوظ نمود مطرح نمود.

اولین جریمه حرکت با سرعت غیر مجاز در سال ۱۹۰۴ به وقوع پیوست، و آن هنگامی بود که  شخصی به دلیل به خطر انداختن جان و مال عابران پیاده در مرکز شهر جکسون ویل دستگیر شد. وی از 9 کیلومتر در ساعت که حداکثر سرعت مجاز بود تجاوز کرده بود.

فن آوری های جدید نیز خواسته های جدیدی در دولت آن زمان به وجود آورد، چرا که جامعه  و به خصوص دولت آماده پذیرفتن و توسعه این تکنولوژی جدید نبودند. چون در آن زمان، هیچ جاده واقعی و یا هیچ نقشه قابل اعتمادی برای فضا دادن به حرکت این نوع وسایط نقلیه وجود نداشت. در اواخر سال ۱۹۲۱، باشگاه خودرو سازی آمریکا اعلام کرد که رانندگانی که قصد سفر از نیو انگلند به فلوریدا را دارند، مجبورند کل ایالت ویرجینیا را به دلیل نبودن جاده مناسب به سوی مقصد مورد نظر دور بزنند. این کمبود فقط به دلیل وضعیت ضعیف حمل و نقل که مستلزم  گذاشتن بودجه لازم برای ساخت جاده و بزرگراه بود پیش آمد، در کنار آن، کمبود تجهیزات ایمنی برای استفاده از این فن آوری جدید نیز قابل توجه بود.

به عنوان مثال: کالسکه های بدون اسب اولبه دارای نور بالا بودند ولی چراغ راهنما نداشتند. بدین ترتیب رانندگان مجبور بودند تا از دست هایشان برای نشان دادن جهت و کم کردن و یا اضافه نمودن سرعت و تعین جهت استفاده کنند.

در نهایت یک شرکت نوپا مبادرت به فروش حلقه های رفلکتور قرمز رنگی نمود که رانندگان در شب در انگشتان خود می نمودند و زمانی که دست خود را از خودرو خارج می کردند، این حلقه ها با اسفاده از نور چراغهای جلوی ماشین پشتی اشعه ای منعکس می نمودند تا دیگر رانندگان با دیدنش از قصد آنها مطلع شوند. طولی نکشید که شیوه جدید دیگری هم جایگزین این روش گردید و آن هم جاسازی رفلکتور در درون خود خودرو بود.

این کشف ها و تغیرات اولیه علاوه بر جذابیت ، توانسته اند به ما در چهارچوب مسائلی که امروزه با “سیستم های بدون سرنشین” – UAS – مواجه هستیم، کمک شایانی نمایند. آنها فن آوری هایی هستند که ابتدا برای بسیاری از انسان ها بیگانه بودند ولی امروزه همگان با آنها سروکار دارند.

در حال حاضر کجاییم؟

پهپادها و جنگ

با اینکه سیستم های بدون سرنشین – UAS – پهپاد – دارای یک سابقه طولانی هستند، که وجودشان به طرح های داوینچی برای یک شوالیه رباتیک برمی گردد، این سیستمها برای اولین بار در جنگ جهانی اول و در کشور آلمان در قایق های اژدری با کنترل از راه دور مورد استفاده قرار گرفتند، با این حال تا یک دهه پیش خبر آنچنانی از آنها نبود. لذا نیاز به پیشرفت در فن آوری سبب شده است تا امروزه سیستم های بدون سرنشین به میزان قابل توجهی مورد استفاده قرار بگیرند. خوشبختانه فن آوری GPS امکان تثبیت چنین سیستم ها یی را در کل جهان فراهم نموده است. در عین حال ، رخ داد های پس از حادثه یازدهم سپتامبر ۲۰۰۱ در آمریکا بر نیاز مبرم به این تقاضا دامن زد. و آن هنګامی بود که نیروهای ایالات متحده برای اولین بار به افغانستان وارد شدند. در آن زمان ارتش ایالات متحده دارای تعداد انگشت شماری از سیستم های هوایی بدون سرنشین بود که (UAS ، به معنی هواپیماهای بدون سرنشین و قابل کنترل از راه دور) خوانده می شدند – در ایران به آنها پهپاد یا پرنده های بدون سرنیشن نیز گفته میشود – و هیچ یک از آنها مسلح نبودند. در حال حاضرموجودی ارتش آمریکا بیش از ۸۰۰۰ پهپاد در هوا و بیش از ۱۲۰۰۰ رزرو و مستقر بر روی زمین هستند. در سال گذشته نیروی هوایی ایالات متحده، اپراتورهای بیشتری برای سیستم های بدون سرنشین و انطباق این سیستم با جنگنده و بمب افکن های هدایت شده توسط خلبان آموزش داده است.

زمانی که ما در مورد فن آوری هایی مانند Predator یا PackBot فکر می کنیم، باید به یاد داشته باشیم که آنها فقط نسل اول پرنده های بدون سرنیشن هستند. مانند خودروی T فورد است که در مقایسه با مدلهای خودروهای مدل فورد فعلی اصلا قابل مقایسه نیستند. پس بهتر است بپذیریم که ما هنوز هم در مراحل اولیه استفاده از فناوری پهپاد و پرنده های بدون سرنیشن تجاری هستیم و راه درازی در پیش داریم.

مرحله بعدی چیست؟

انقلاب رباتیک

در حالی که بسیاری در استفاده از ربات ها شگفت زده هستند، سرعت توسعه و تغییر آنها متوقف نخواهد شد. طبق آنچه که نیروی هوایی ایالات متحده بیان کرده است، چنانچه ما هم اکنون دارای هزاران عدد از آن ها باشیم، تعداد آنها خیلی زود به دهها هزار خواهد رسید.
اما اعداد به طرق دیگری مهم هستند. منظور آنها ده ها هزار روبات برای امروز نیست، بلکه ده ها هزار روبات برای فرداها، با قابلیت های به مراتب متفاوت و بالاتر.
مهم این است که آنچه که تا کنون فقط در کتاب های تخیلی خوانده می شد، در حال حاضر  و به طور جدی در مکان هایی مانند پنتاگون مورد بحث هستند و مفهوم آن این است که انقلاب رباتیک در راه است.

ما باید شفاف سازی کنیم و بگوییم که انقلاب رباتیک که اتفاق می افتد آن چیزی که در فیلم روبوکاپ ساخته استیون اسپیلبرگ دیده ایم و فرماندار سابق کالیفرنیا نقش اصلی اش را در ” ترمیناتور” به عهده داشت نمی باشد.
بالطبع  هر چند گاهی که یک تکنولوژی ظهور می کند به همراهش قواعد بازی نیز تغییر می کند. این فن آوری ها – که ممکن است آتش، چاپ ، باروت، موتور بخار، کامپیوتر و غیره باشند –  نادر اما واقعا مهم هستند.
کلید ایجاد فن آوری انقلابی صرفا قابلیت های جدید آن نیست، بلکه پرسش هایی در آن رابطه هستند باید به آنها پاسخ داد. فن آوری های انقلابی، ما را مجبور به پرسیدن سوالات جدیدی می کنند و چیزهایی را که تا نسل قبل از ما قابل تصور نبودند در بر می گیرند. آنها ما را به دوباره به نگاه کردن و توجه نمودن به آنچه که مناسب تر است مجبور می کنند و مسائل مربوط به درست و نادرست را که ما در گذشته مجبور به رویارویی با آنها نبودیم مطرح می کنند.

یک گروه از افرادی که در آن زمان عشایر کویری نامیده می شدند، نقش بسیار مهمی در اقتصاد جهانی ایفا می کردند، چرا که آنها در روی یک ماده سیاه و سفید و چسبنده  که نفت نامیده می شود و فقط یک مزاحم محسوب می شد زندگی می کردند. استفاده از آن منبع که در حال حاضر بسیار مهم می باشد، سبب شده است تا آب و هوای جهانی تغییر یابد. رشد استفاده از اتومبیل، به نوبه خود، منجر به تولید مفاهیم جدیدی شده است که چه از طریق بزرگراه و حومه، و یا از طریق مفاهیم اجتماعی جدید- مانند چگونگی در برقراری رابطه ها – وضعیت موجود و چشم انداز های آینده را تغییر داده است.

البته دنیای جدید نیاز به ایجاد قواعد بازی جدید نیز دارد. جریمه برای “سرعت غیر مجاز” تنها موضوع اصلی نبود، بلکه تغییر ساختار موارد اجرایی قانون آمریکا نیز حایز اهمیت بود. ظهور جرم و جنایت مانند سرقت های سریالی بانکی توسط بانی پارکر و کلاید بارو، منجر به افزایش دفتران بازرسی گردید که در حال حاضر FBI مدرن نامیده می شود. کسانی مانند بیل گیتس بودند که یک نگرش متفاوت به کامپیوتر را در سال ۱۹۸۰ به وجود آورند که در آن زمان بی شباهت به رباتهای امروزه نبودند. در آن زمان، کامپیوتر دستگاه بسیار بزرگی بود که می توانست تنها چند تابع را انجام دهد.

مهمترین نکته این است که ارتش عامل اصلی در پژوهش و توسعه رایانه و کلید موفقیت آن در بازار بود، که باز هم قابل مقایسه با کشف و توسعه روبات می باشد.
کامپیوتر ها به سرعت تغییر یافتند. آنها کوچک و کوچکتر شدند. توابع و برنامه های کاربردی که آنها می توانند انجام دهند همچنان سیر صعودی طی نموده و هم در جنگ ها و هم در زندگی غیر نظامی بکار گرفته شدند. نیاز و سود حاصل از کامپیوتر به گونه ای شده است که نمی توان به زندگی بدون کامیپوتر فکر کرد. حتی ماشینی که الان سوار می شویم متشکل از بیش از ۱۰۰ قطعه کامپیوتری کوچک است و هیچ کس آن را “ماشین کامپیوتری” نمی نامد. حتی در آشپزخانه می توان حضور کامپیوتر و قطعات مربوطه را در دستگاه هایی مثل “مایکروویو” و یا “قهوه ساز” و غیرو دید.

تغیراتی در رباتیک در حال رخ دادن است که نه فقط در اندازه و گسترش سلاح های هسته ای، بلکه در مفهوم سازی دوباره آنها اثر گذار هستند. در واقع، اگر شما در این زمان ماشین جدیدی خریداری می کنید، انتظار دارید که مجهز به فن آوری هایی نظیر ” حسگر کمک پارکینگ” و یا ” اجتناب از تصادف” باشد. این بدان معنی است که بعضی از انسان ها هنوز در پارک کردن و یا جلوگیری از بروزتصادف ضعف دارند. بنابراین، وجود سیستم های رباتیک در ماشین، این ضعف را برای ما جبران خواهند نمود.

تغییرات در فن آوری، اطلاعات اقتصادی را مجددن غنی کرده است، و سبب می شود که گاهن میلیاردها دلار در یک ثانیه بدست بیاید و یا از دست برود. این امر مفاهیم جدیدی به روابط اجتماعی و حتی حریم خصوصی داده است که چه بسا منجر به نوعی جنگ شود که اصطلاحن آن را “جنگ سایبری” می نامند.

این مقایسه ها قابل توجه اند، چرا که نشان از چگونگی در درآمیختن بوروکراسی با تغییرات انقلابی دارند.

به عنوان مثال: گویا مدیر FBI تا حدی مخالف کامپیوتر است. یک دلیش هم این است که ایشان تا سال ۲۰۰۱ در دفتر خود نه رایانه داشته و نه از ایمیل استفاده کرده است.

شگفت انگیزتر از آن اینکه: وزیر فعلی امنیت داخلی آژانس و مسئول بخش غیر نظامی امنیت سایبری آمریکا نیز تا به امروز از ایمیل استفاده نکرده است!

چگونه پرنده های بدون سرنشین ما در حال تغییر هستند

اولین نسل از پرنده های بدون سرنشین بسیار شبیه به هواپیماهای سرنشین دار  و دارای کابین خلبان بودند که خلبان های فرضی در کابین می نشستند. در حال حاضر شاهد یک انفجار جدید، در حیطه اندازه، شکل و فرم پهپادها هستیم که بدون دخالت انسانی، نه یک ساعت، بلکه روزها، ماهها، و حتی سالها در فضا باقی  می مانند. بعضی از آنها دارای بال هایی به طول یک زمین فوتبال می باشند و بعضی هم به اندازه یک حشره کوچک تولید می شوند. نیازی هم نخواهد شد تا از هواپیماهای سرنشین دار مدل سازی شوند، چرا که خواهند توانست تا طراحی های خود را از طبیعت و حتی دیگر موارد عجیب و غریب اقتباس کنند.

تغییرات کلیدی دیگر، در هوش و واحد کنترل داخلی پرنده های بدون سرنیشن است. این یک حد و مرز کاملا جدید است. به طور سنتی، ما سلاح ها را بر اساس کارآیی هایی از قبیل توانش در میزان نابودی، محدوده برد و یا سرعت با یکدیگر مقایسه می کنیم.

به عنوان مثال:

اختلاف بین یک هواپیمای بمب افکن ساخت زمان جنگ جهانی دوم”B-17″ و یک هواپیمای بمب افکن “B-24” را در نظر بگیرید. هواپیمای بمب افکن “B-24” را می توان برتر به حساب آورد، چرا که می تواند سریع تر پرواز کرده و بمب های بیشتری را با خود حمل نماید. بدین صورت همین مثال را می توان در مقایسه “MQ-9 Reaper UAS” با نسخه قبلی آن “MQ-1 Predator” بکار برد و گفت که کارآیی Reaper بهتر است چرا که می تواند سریع تر پرواز نماید و بمب های بیشتری را با خود حمل کند. در عین حال هوش و قابلیت کنرل Reaper قابل مقایسه با انواع قبل خودش نیست.

پس می توان گفت که ما هنوز در جهان ترمیناتور – که در آن سلاح ها خودشان تصمیم می گیرند – نیستیم، ولیکن Reaper قادر است با تصمیم خودش پرواز نماید و فرود آید و سنسورهایی را با خود حمل کند که می توانند ببینند و درهم ریختگی های خاک را از یک مایل آنطرف تر شناسایی کنند که به آن “جای پا” می گوییم.

با این تغییرات بیان شده، یک پایگاه کاربری با قابلیت های رباتیکی بسیار مهم ایجاد خواهد گردید.

در گذشته تنها کسانی می توانستند از سیستم های پرنده های بدون سرنشین استفاده کنند که بسیار کار آزموده بودند. چرا که، جهت به پرواز درآوردن هواپیماهای بدون سرنشین نسخه اولیه یعنی مدل  Predator، باید آگاهی و توان لازم در حد یک خلبان ماهر را داشته باشند. اما در زمان حال حتی یک کودک سه ساله که هنوز سواد خواندن و نوشتن هم ندارد و می تواند آی پد خود را روشن و خاموش کند، توان بکار انداختن و پرواز دادن یک مولتی روتور بدون سرنشین با نرم افزار آیفون را خواهد داشت.

بخش غیر نظامی و یا تجاری پرنده های بدون سرنشین

قابلیتهای متنوع پرنده های کنترل از راه دور سبب گشایش قلمرو کاربران، کاهش هزینه ها و گسترش تکنولوژی می گردد. بنابراین و بدون شک شاهد به کار گیری طیف وسیعی از این کاربردها نه تنها در ارتش، بلکه، در موارد غیر نظامی خواهیم بود.

می بینیم که نظارت هوایی و تصویربرداری هوایی با پهپاد از فعالیت نظامی به استفاده در امور امنیت مرزها و از کارآیی در سیستم پلیسی به نظارت بر محیط زیست توسعه یافته است. به طور مشابه، مفهوم استفاده از یک هلیکوپتر بدون سرنشین برای انتقال بار به مکان های صعب العبور، اولین بار در افغانستان مورد آزمایش قرار گرفت، و در حال حاضر بهره بری از آن توسط شرکت های متفاوت در حال بررسی می باشد.

یک گام کلیدی مهم برداشته شده در ایالات متحده، یکپارچه سازی سیستم های هوایی بدون سرنشین، به سیستم حریم هوایی ملی (NAS) و استفاده های غیر نظامی گسترش یافته. مباحث بیشماری پیرامون هواپیماهای بدون سرنشین توسط بسیاری از سیاستمداران سبب شده تا قوانین استفاده غیر نظامی آن محدود شود. با این حال، تعداد در حال رشد مجوزهای صادر شده به اپراتورهای داخلی همیشه وجود داشته است که در حال حاضر ۱۴۲۸ عدد می باشند. کاربران می توانند از بخش های پلیسی کوچک مانند بخش مسا در ایالت کلرادو، – که توانسته است تا ۹۰ درصد در هزینه های پلیس را با استفاده از مولتی روتور بدون سرنشین کاهش دهد تا دانشگاه هایی که به انجام پژوهش های زیست محیطی در آلاسکا مشغول هستند را در نظر بگیرند.

کنگره برای سازمان هواپیمایی فدرال تا سپتامبر ۲۰۱۵ وقت تعیین نموده است تا این قوانین را به صورتی سازماندهی نماید که حریم هوایی ملی شود و به مردم غیر نظامی تعلق پیدا نموده و قابل استفاده بخش های خصوصی نیز گردد. بخشی از این فرآیند شامل: ایجاد شش سایت آزمایشی در سراسر کشور بوده که حدود بیست ایالت را به رقابت با یکدیگر وادار نموده است.

بدین ترتیب و با گشایش حریم هوایی برای غیر نظامی ها، رباتیک ها قابل قیاس با عملکرد اینترنت با کامپیوترها و بلکه به رونقی بالاتر خواهند رسید.

به عنوان مثال:

چنانچه شما یک سازنده پرنده بدون سرنشین نظارتی تاکتیکی کوچک در ایالات متحده باشید، مشتری ویژه شما تنها ارتش ایالات متحده خواهد بود. اما زمانی که حریم هوایی باز باشد، تمام دولت ها، سازمان ها از جمله پلیس محلی – به خاطر اینکه با بخش های حمل و نقل هوایی سرنشین دار گران قیمت سروکار دارند – مشتری شما خواهند شد. و این بدان معنی است که ۲۱۰۰۰ مشتری جدید که در مقیاس بازار تخمین زده می شود عایدش ده ها میلیارد دلار در اولین سال گشایش آن خواهد شد؛ هرچند که نمی توان در این مورد فعلا قضاوتی کرد.

اگر تاریخ درس عبرت است، ما باید نه تنها در فروش پرنده های بدون سرنشین تمرکز کنیم، بلکه به بسیاری از موارد دیګر که می توان پهپادها را در آنها به کار گرفت و ما هنوز آنها را شناسایی نکردیم توجه نماییم و در مد نظر داشته باشیم.

سئوال این است که چه کسی کشاورزی را به عنوان یک رشته کامپیوتری شده می دید؟ و اکنون می بینیم که استفاده از رایانه به افزایش بهره وری گسترده از آن منجر شده است. بنابراین، بخش کشاورزی به عنوان منطقه ای که در آن سیتمهای پرنده های بدون سرنشین تغییرات بسیار زیادی اعمال خواهند کرد دیده می شود. مجتمع های صنعتی کشاورزی در سراسر کشور- مانند مونسانتو – در حال لابی کردن برای استفاده از پرنده های بدون سرنشین داخلی جهت نظارت و مراقبت از مزارع و برداشت محصول می باشند.

تاثیر پهپاد در ارتش آمریکا

مجموعه عظیمی از اثرات موج دار با باز شدن حریم هوایی برای پرنده های بدون سرنشین به وجود می آید.

تاثیر این فناوری در ارتش ایالات متحده و تحت تاثیر قرار دادن بخش غیر نظامی چه خواهد بود؟ اجازه دهید اینگونه مطرح کنیم:

چه اتفاقی می افتد چنانچه تولید کنندگان پرنده های کنترل از راه دور دارای تنها مشتریانی به نام وزارت دفاع باشند؟

بدین صورت ارتش ایالات متحده تنها حریف برتری در تحقیق و توسعه و خرید رایانه ها خواهد بود و امور غیرنظامی ها در آخر قرار خواهند گرفت.
فراتر از برنامه های کاربردی آشکار نظامی، تغییر واقعی زمانی رخ می دهد که تخیل و نوآوری با سود آوری همراه می گردد. این جایی است که شباهت به کامپیوتر و یا تاریخ هوانوردی دارد، یعنی به عنوان بخش غیر نظامی شروع به کار کرده و سپس به سمت مقاصد نظامی حرکت نموده است.

به عنوان مثال:

“ایده حمل و نقل با هواپیما در اصل یک نقش نظامی نبوده و این امر در سال ۱۹۱۹ با تلاش غیر نظامیان آغاز شده بود، ولی امروزه مبدل به نقش عمده نظامی( که از جمله امور هوایی فرماندهی ارتش ایالات متحده دارای حدود ۱۳۴۰۰۰ عضو می باشد) و صنعتی که بیش از ده تریلیون دلار در بازارهای جهانی را بدست می آورد شده است و تعدادی از شرکت های باربری هوایی از پرنده های بدون سرنشین حهت تحویل محموله هوایی شروع به استفاده کرده اند”.

برندگان و بازندگان اقتصادی: ملل و جوامع

یک صنعت جدید مطرح گردیده و اثراتی را با خود به همراه آورده است. حال چه کسی می خواهد برنده و یا بازنده آن باشد؟
بهتر است در مورد این موضوع در سطح جهانی فکر کرد. ایالات متحده دارای یک وضعیت عجیب برای رقابت در اقتصاد جهانی می باشد که در آن دانش فن آوری یک عامل کلیدی متمایز است که در عین حال دارای سیستم آموزش و پرورشی است، که اغلب اوقات درجهت مخالف حرکت می کند . دانش آموزان دبیرستانی آمریکا دارای مقام ۲۳ در علوم و ۳۱ در ریاضیات در بین کشورهای ثروتمند و ۲۷ در بین فارغ التحصیلان دانشگاه با مدرک های علوم و ریاضیات هستند و این روند رو به بهبود نمی باشد.

در سال ۲۰۰۴ ، تعداد رشته های علوم کامپیوتر درآمریکا ۶۰۰۰۰ بود که در سال ۲۰۱۳ به ۳۸۰۰۰ کاهش یافته است (خبر بدی نیست، فارغ التحصیلان روزنامه نگاری دو برابر این تعداد هستند). اما موضوع برندگان و بازندگان تنها یک موضوع و ماده برای سیاست گذاران واشنگتن نیست، بلکه باید دارای اثرات زیادی بر روی رهبران ایالتی و محلی داشته باشد.

دولت مرکزی در حال توسعه این خوشه است. در حالی که کارآفرینی یک نوع فعالیت در بخش خصوصی است، این خط مشی بخش عمومی است که مبادرت به چیدن صحنه می کند.

به عنوان مثال:

من از ایالت کارولینای شمالی هستم و هنگامی که رتبه بندی آموزش و پرورش کارولینای جنوبی و ناحیه کلمبیا اعلام می شد، ما شروع به خوشحالی می کردیم ،چرا که رتبه بندی آموزشی آنها بسیار پایین تر از ما بود. با این حال، هنگامی که تولید نساجی در کارولینای شمالی کاهش یافت، دولت محلی کاری درخشان انجام داد و مبادرت به ایجاد ” خوشه های نوآوری” پیرامون پارک تحقیقاتی نمود که جایگاه بیش از ۱۳۰ امکانات پژوهشی بود و همچنین به کارولینای شمالی کمک نمود تا به یکی از مراکز صنعت فن آوری بهزیستی بارز تبدیل شود. از آن پس مابقی دولت ها توانستند از این رونق بهره مند گردند.

می بینیم که موفقیت یک شبه اتفاق نمی افتد و همانطور که فلدمن اشاره کرده است، جهان سیاست می تواند از این نوع سرنوشت های موفقیت آمیز که از طریق ” سیاست ثابت و مداوم دولت، اعتبار مالیاتی سرمایه گذاری، و، سازمان های بخش خاص شبه دولتی” به دست می آید داشته باشد.

ضرر و سود شغلی

افزایش استفاده از پرنده های بدون سرنشین، پتانسیل ایجاد شغل را نیز بالا خواهد برد. در واقع، گروه تجاری صنعتی AUSVI ادعا کرده است که با گشایش حریم هوایی، حدود ۷۰۰۰۰ شغل جدید فقط در چند سال اول ایجاد خواهد شد؛ یعنی اینکه (با منافع شخصی آشکار) ایالات متحده حدود ۲۷ میلیون دلار در روز را در فعالیت های اقتصادی دیگر از دست می دهد.
این رونق برای صنعت پهپاد، پرسش های عمیقی را نیز مطرح می کند که بعنوان مثال می شود پرسید که : به همان صورتی که در مورد کالسکه بدون اسب تیتانی هنری فورد، آلفرد اسلون و کامپیوتر، نسل جدیدی از میلیاردرها و میلیونرها تولید نموده است باید منتظر ماند و دید که کدام یک از این افراد ضرر خواهند کرد و کدامشان سود حاصل خواهند نمود. البته، درست مثل صنعتگران قبل از عصر صنعتی،بالطبع بازندگانی هم وجود خواهند داشت.

صدها سال، افراد بسیار مجربی بودند که با دریافت پول مبادرت به انجام امورات طاقت فرسا می کردند که برخی از آنها مبلغی معادل ۲۰۰۰۰۰ دلار در سال درآمد داشتند که “حسابگر” نامیده می شدند. در واقع، روبات جهت شکل دادن به اقتصاد – هم به عنوان یک موضوع از رشد و هم ضررشغلی – ادامه خواهد یافت. مطالعه اخیر MIT یافته است که اتوماسیون “از بین بردن اشتغال و ایجاد رفاه” می باشد که سود، بهره وری و ضرر حاصل از شش میلیون شغل در طول دهه گذشته را توجیه می کند. روبات ها بخش بزرگی از دلیل برگشت شرکت هایی مانند شرکت خودرو سازی دیترویت می باشند، اما بسیاری از کارگران خودرو ها به کار باز نگشتند. بسیاری از شرکت ها در سراسر کشور در حال برنامه ریزی می باشند تا خطوط مونتاژ خود را مبدل به صورت کاملا خودکار کنند.

این روند به این معنی است که بخشی از اقتصاد ما، پول زیادی را از رباتیک بدست می آورد، و به همین دلیل است که مباحث و رایزنی های بسیاری در این زمینه انجام می گیرد. سال گذشته، تولید کنندگان پرنده های بدون سرنشین ۲،۳ میلیون دلار را جهت کمک به انجمن سیستم های پرنده های بدون سرنشین اعطا نمودند؛ در حالی که گروه تجاری این صنعت ۲۵۰ میلیون دلار صرف لایحه FAA کرده تا حریم هوایی را باز کند. از طرفی نیز روندیشرفت این صنعت به عنوان یک تهدید برای امرار معاش، ایجاد تنشُ، تحریک بیشتر و نوعی سوء استفاده از تکنولوژی دیده می شود.

قانون و حفظ حریم خصوصی

گاهن گقته می شود که پرنده های بدون سرنشین هیچ تفاوتی با پرنده های سرنشین دار و یا دوربین های مدار بسته ثابت در کوچه ها و خیابان ها ندارند که بدین ترتیب نیازی به مطرح نمودن تهدید جدیدی برای حریم خصوصی توسط آنها نیست.

در عمل، یک پهپاد همیشه در حال جمع آوری و ذخیره اطلاعات در مورد جهان اطراف خود خواهد بود که متفاوت از عمل یک هواپیمای معمولی است.

به عنوان مثال:

مکان هایی هستند که در آنها اپراتور انسانی اطلاعات را جمع آوری می کند، اما او نمی تواند آنها را برای همیشه ذخیره کند. عملکرد یک پهپاد نشان می دهد که حتی در دوره ای از عملیات منظم، هر آنچه را که در مسیر با آن روبرو می شود را جمع آوری و ذخیره اطلاعاتی میکند. این عمل سبب می شود تا سیستمهای پرنده های بدون سرنشین مزیتی را برای اداره این پرنده نسبت به انسان – که در آن یک تصمیم آگاهانه برای به دست آوردن و ذخیره داده ها باید اتخاذ گردد – داشته باشند. مزیت اصلی دیگر سیستم های بدون سرنشین، توانایی آنها جهت درنگ کردن برای مدت طولانی می باشد که به آنها فرصت می دهد تا اطلاعات بیشتری را جذب کنند.

مقدار زیاد اطلاعات خواسته یا ناخواسته، بخش مهمی از نگرانی می باشد. به عنوان مثال، ربات در فیلم “والدو کجاست؟” ماموریت دارد تا فردی را در شهر از پا درآورد، ولی در کل شهر به جستجو می پردازد تا بتواند داده های مورد نیاز را جمع آوری کند.
اطلاعات بصری تنها نوع داده هایی نیستند که جمع آوری می شوند، سیستم های پرنده های بدون سرنشین به انجام نظارت الکترونیکی نیز می پردازند. هواپیماهای بدون سرنشین در کنفرانس هک DEFCON در سال ۲۰۱۱ توانستند شبکه های Wi-Fi و پیام های متنی رهگیری و مکالمات تلفن همراه را بدون آگاهی و یا با کمک، ارائه دهنده ارتباطات با مشتری را هک کنند. این نوع از هواپیماهای بدون سرنشین، اطلاعات الکترونیکی را در یک گروه گسترده ای از مردم و فراتر از هدف در نظر می گیرند.

در نهایت، اندازه و تحرک سیستم های رباتیک اساسا متفاوت است. بسیاری از آنها در اندازه های بسیار کوچکی طراحی می شوند و قادر هستند تا در صورت لزوم به حرکت و پیگیری اهداف پنهانی بپردازند. یک سیستم عمود پرواز بدون سرنشین می تواند از بالا نظاره گر اوضاع باشد، و  بر خلاف دوربین های امنیتی ثابت و یا هواپیمای جاسوسی، می تواند به هدف بسیار نزدیک شود.
این تفاوت ها به حدی منجر به بروز نگرانی هایی جهت استفاده داخلی از سیستم های بدون سرنشین شده است که گروه های چپ گرایی به مانند ACLU همانند گروه های راست گرا با یکدیگر متحد شوند، با این وجود برخی از سناتورها، در مورد اقدامات پیشگیرانه علیه پرنده های بدون سرنشین داخلی بحث و تبادل نظر کرده اند.

در حالی که ۲۰ ایالت از نوادا گرفته تا کارولینای شمالی در حال آزمون و رقابت بر سر پرنده های بدون سرنشین می باشند. جنبش ضد پرنده های بدون سرنشین، استفاده از آنها را حداقل در ده ایالت، اعم از ویرجینیا تا اورگان، منع کرده است. در واقع، چارلز کراتامر، مفسر گروه راست در فاکس نیوز، از آمریکایی ها خواسته است که از هر وسیله ای برای شلیک به پرنده های بدون سرنشین کوتاهی نکنند (چیزی که توسط یک گروه از شکارچیان در پنسیلوانیا صورت گرفت)، یعنی سرنگونی یک مولتی روتور بدون سرنشین که به انجام نظارت بر امور محیط زیستی مشغول بود.

وضع قواعد و مقررات

با بروز این نگرانی ها، ما به جستجوی راه های بیشتری برای دریافت جواب هستیم.

به عنوان مثال:

اعمال “وضع قواعد” توسط گروه تجاری پرنده های بدون سرنشین مطرح شده است که بتوانند حریم هوایی را گشایش و گسترش دهند چرا که قانون UAVSI باعث نگرانی های بسیاری شده بود. گروه بندی آنها به سه موضوع اصلی ایمنی ، حرفه ای ، و احترام خلاصه می شود و بیان می کند که چگونه صنعت و کاربران از این فن آوری به گونه ای استفاده کنند که حریم جانی و یا مالی شخص دیگری را در معرض خطر قرار ندهد.

با این حال، چالش برای قواعد رفتاری UAVSI، بسیار مشابه با اقدامات دیگر صنایع – اعم از بانکی تا صنایع نظامی خصوصی – می باشد. این یک شروع قابل ستایش است، اما مسائل و نگرانی های اساسی را تغییر نمی دهد. همانند دیگر قواعد و با توجه به عواقب و نتایج پس از آن، این مقررات نیز فاقد یک ماده کلیدی است. و آن این است که این قواعد داوطلبانه هستند که اگر کسی آن را نقض کند، هیچ نتیجه ای نخواهد داشت و مسئولیتش بر عهده شرکت ها و کاربران می باشد. به عنوان مثال:

یکی از قواعد می گوید که: “شرکت با تمام قوانین فدرالی، ایالتی و محلی تطابق دارد”، آیا این بیان بدین معنی است که آنها می توانستد قبل از اعمال مقررات قانون را نقض کنند؟

البته که نه.

اما مهم تر از همه،این است که قواعد UAVSI نمی تواند درمناطقی که در آن قانون وجود ندارد و یا مبهم است، بطور اثر بخشی عمل کند. در این رابطه، گفته می شود که ” ما اطمینان حاصل می کنیم که پرنده های بدون سرنشین – UAS – توسط افرادی که به درستی آموزش دیده و با این سیستم ها آشنا هستند به کار گرفته شود”.

این امر را چه کسی تعیین می کند و در جهانی که در آن برخی بر این باورند که پرنده های بدون سرنشین باید فقط توسط خلبانان ماهر اداره شوند، در این صورت ” آموزش دیده و آشنا به سیستم” چه مفهومی خواهد داشت؟

به همین ترتیب، مقررات UAVSI وعده داده که ” به حریم خصوصی افراد احترام بگذارد “که آنهم بیانیه ای جسورانه است”. اما “احترام” می تواند اجتناب از نظارت کردن افراد بدون اجازه مخصوص آنها باشد که تنها در روابط عمومی دیده می شود. البته، این مسائل موجب ناراحتی است و این مباحث همیشه و همیشه وجود داشته اند، بدون آنکه پاسخ نهایی برای آنها یافت شود.

نقش پلیس

مورد مشابهی را می توان در مورد فشارهای وارده از طرف روسای پلیس بیان نمود، چرا که آنها یک مقررات رفتاری برای استفاده از پرنده های بدون سرنشین را ارائه داده اند. این فشارها سبب می شوند که هر گونه تصاویر هوایی گرفته شده توسط وسایل نقلیه هوایی بدون سرنشین برای بازرسی برای عموم مردم باز نشود و نتوان این تصاویر را ذخیره نمود، مگر اینکه شواهدی از جرم و جنایت بالقوه و یا بخشی از تحقیقات در حال انجام باشند.

از همه مهمتر این است که نگرش روسای پلیس تنها یک پیشنهاد است و نه سیاستی که به تصویب رسیده باشد؛ لذا می تواند غیر واقعی به نظر برسد.

به عنوان مثال:

“پیشنهاد این است که پلیس از یک سیستم تلفن معکوس ۹۱۱ برای هشدار به کسانی که در مجاورت عملیات هوایی پهپاد، زندگی و کار می کنند استفاده کند. اگر چنین سیستمی در دسترس نباشد، امکان بعدی استفاده از سیستم عمومی مانند ماشین گشت را  می توان در نظر گرفت”.

فی الواقع، استفاده از چنین سیستمی نه تنها بی مورد بلکه خنده دار خواهد بود. آیا هربار که یک پهپاد پرواز می کند، امکان اینکه پلیس با تمامی ساکنین منطقه تماس بگیرد و زیان های بالقوه ای که در حریم خصوصی اشان ممکن است پیش بیاید آگاه نماید؟
به طور مشابه، ما سوالات دیگری نیز داریم، مانند اینکه آیا هواپیماهای بدون سرنشین باید و یا نباید مسلح باشند؟ این موارد به همراه مقررات ارائه شده می باشد، اما تعریف و چهار چوب مسائل مجددن مطرح می گردند. اجرای این قانون در تگزاس، علاقه به سیستم های هوایی بدون سرنشین مسلح با تفنگ ساچمه ای که کمتر کشنده می باشند را نشان داده است.

در عوض، این دنیای منقلب شده مستلزم برقراری قوانین جدید است که به نوبه خود نیاز به درک از فن آوری های جدید نیز دارد که بخش عمده ای از این قوانین به احتمال زیاد از هر دو بخش عمومی و بخش خصوصی گرفته می شود.

به عنوان مثال:

“ریشه رانندگی های مدرن ما برگرفته از قوانین جاده ای، در سال ۱۹۰۳ توسط ویلیام اینو می باشد که به عنوان “پدر ایمنی و ترافیک” شناخته می شود.
ما در حال حاضر شاهد تکامل مشابهی – چه در توسعه قوانین صنعتی و چه در گروه تحقیقاتی دانشگاهی – می باشیم ، که به مانند “قوانین جاده ای” ابتدایی، قابل اجرا هستند و نیاز به تکامل دارند تا به واقعیت برسند. استفاده از منابع اصلی در این اختراعات مستلزم تهیه پیش نویس قوانین راهنمایی و رانندگی و ایجاد نهاد های نظارتی مانند اداره هوانوردی فدرالی می باشند. به طور مشابه، افزایش استفاده از سیستم های بدون سرنشین، یک شکاف در سطح ایالتی و فدرال به وجود آورده که نیاز به بررسی دارد.

سوالات کاربران

گسترش نوآوری پهپادها نشان دهنده روند دیگری از فرصت و خطر است. مجموعه ای گسترده از کاربران، انواع اهداف مثبت با پرنده های بدون سرنیشن را احداث می کنند، از کارهای بزرگی که توسط دانش آموزان جوان در آزمایشگاه رباتیک در دانشگاه مک گیل انجام می گیرد، از جمله ساخت پرنده های بدون سرنشین برای کمک به پیدا کردن کوهنوردان مفقودی است. نگاهی به مفهوم سنتی استفاده از پرنده های بدون سرنشین  برای نظارت بیاندازید. خواهید دید که کاربران جدید نه فقط ارتش و یا پلیس، بلکه غیر نظامیان نیز بوده اند. این افراد عبارتند از روزنامه نگاران خبری که با پرنده های بدون سرنشین، از طریق تصویربردرای هوایی گزارشی را در مورد بلایای طبیعی تهیه کرده اند و یا والدینی که می خواهند راه های جدیدی برای تماشای کودکان خود داشته باشند امکان پذیر می کنند. پدری در ایالات متحده معنای جدیدی به مفهوم ” هلیکوپتر مراقب” و “مولتی روتور راهنما” بخشیده است، با استفاده از مولتی روتور بدون سرنشین توانسته است فرزند خود را به ایستگاه اتوبوس مدرسه همراهی کند.

مشکل این است که هر تکنولوژی دارای معایب خود نیز می باشد. این فن آوری یک میدان جدید برای روزنامه نگاری با هواپیماهای بدون سرنشین به وجود آورده است که در حال حاضر در دانشگاه نبراسکا و دانشگاه میسوری تدریس می شود. در این روند، گزارش های مهم با یک سطح کاملا جدید از راحتی و کاربر پسندی تهیه می شود. اما علاوه بر این امور، این فن آوری در مواقعی منجر به اختلالاتی در حریم خصوصی افراد شده است.

مسئولیت

چالش قانون تنها جلوگیری شهروندان از انجام کارهای خلاف نیست، اما زمانی که اشتباهی به طور غیر عمد – بمانند زمانی که ماشین گوگل در ماه آگوست ۲۰۱۱ به درون دره پرت شد – رخ می دهد مسئولین یکدیگر را از طریق شبکه های اجتماعی و بطور آنلاین سرزنش می کنند.
حالا، وقوع همین موارد را در هوا درنظر بگیرید. محققان کنگره گزارش داده اند که در طول چهار سال بیش از ۲۰۰ حادثه هواپیماهای بدون سرنشین در عراق و افغانستان رخ داده است و این ها جدای از حوادثی هستند که در پاکستان و سومالی صورت گرفته اند و به عنوان بدترین آنها می توان از سانحه در یک پایگاه در جیبوتی در مارچ ۲۰۱۱نام برد

طبق گزارش واشنگتن پست، یک Predator در کمپ لمونیز پارک کرده بود و در حالی که سیستم جرقه زنی و خطوط جریان سوخت بسته بودند، خود به خود موتور آن شروع به کار می کند،. پس از بازرسی های لازم، تکنسین ها به این نتیجه رسیدند که یک اشکال نرم افزاری در “مغز” فرماندهی دستگاه رخ داده است ، با این حال علت اصلی مشخص نشد.   فرمانده اسکادران نیروی هوایی به هیئت مدیره تحقیقی گفت: “بعد از این ماجرا، ما نسبت به این هواپیما ها با احتیاط کامل و با دقت بسیار بالا برخورد می کنیم”.

در زمان حال این لحظات غیرعادی حتی به عمد و خصمانه ممکن است توسط افراد مغرض صورت گیرد، شبیه به تلاش های جنایی و یا خصمانه که در دخالت و یا هک کردن ارتباطات UAS. افتاده است.این سناریو یک داستان علمی تخیلی نیست بلکه یک واقعیت است.

بطور مثال: به تازگی در یک آزمایش در تگزاس، یک تیم دانشگاهی، سیستم ناوبری هواپیماهای بدون سرنشین را هک کرده است که تصدیق این گفته می باشد.

مسائل مربوط به این پدیده تنها چگونگی اجتناب از آنها از طریق پیشرفت های تکنولوژی و پروتکل های مربوطه را نشان نمی دهند، بلکه پرسش های آزار دهنده تری را از فرایند، سیاست، و حتی فلسفه به وجود می آورند. چگونه می توانیم در یک قلمرو که در آن بیشتر و بیشتر در خارج از مفاهیم قدیمی ما از کنترل و مسئولیت رخ می دهد، به بررسی مسئولیت و جوانب مربوط به آن بپردازیم؟
به عنوان مثال،

“قانون حمل و نقل هوایی و بیمه در حال حاضر تعیین می کند که آیا مشکل از خطای سخت افزاری و یا از خطای مهارت یعنی (اشتباه خلبان) می باشد. در حال حاضر این نقشی است که نرم افزار ایفا می کند. و در زمینه نرم افزار، مسئولیت و پاسخگویی چیزی نیست که به راحتی به کسی و یا چیزی اختصاص داد. این را می توان در طول مدت زمان طولانی بین طراحی و استفاده بر روی تعداد زیادی از افراد درگیر طراحی، خرید و فروش نرم افزار هستند با توجه به این واقعیت که نرم افزار را بارها و بارها در شرایط دنیای واقعی که برای آن طراحی نشده است به کار می گیرند، جستجو نمود و فهمشان کرد”.

به طور خلاصه، ما باید بدانیم که چگونه قوانین قرن بیستم را با فن آوری های قرن بیست و یکم مطابفت دهیم.

جنبه روانشناسی

مورد جالب در این زمینه این است: در حالی که در آینده ممکن است ماشین آلات بیشتر و بیشتری درگیر تماشای ما از هوا باشند – خواه پلیس باشد که خیابان های شهر را از هوا تماشا می کند و یا NSA ایمیل شما را بخواند – آنگونه که ما واکنش نشان می دهیم توسط ترکیبی از برنامه نویسی فازی هویت و احساسات ما و ترکیب شیمیایی موجود در درایوهای روانشناسی انسان صورت می گیرد.
آنگاه واکنش ما چه خواهد بود؟

آیا ما مفاهیم حفظ حریم خصوصی را دوباره تعریف می کنیم، مانند اینکه چگونه نوجوانان رفتار آنلاین خود را در فیس بوک و توییتر توجیه می کنند؟

چه کسی اهمیت میدهد اگر این نوع رفتارها با کل جهان مجازی به اشتراک گذاشته شود؟

در عوض، نسل من این حریم خصوصی که نسل پدر و مادر ما آن را حفظ کرده اند از دست می دهد و حتی آن را مسخره می کند. در حال حاضر، پیشنهاد استفاده از پرنده های بدون سرنشین بطور “پنهان” برای جستجوی تروریست ها در ایالات متحده و همچنین جهت حفظ ارزش حریم خصوصی شده است.

همانگونه که طراح به مطبوعات گفته است: “این پرنده در بکارگیری دارای سرعت بسیار بالایی است. این طرح به نفع افراد راستی و افراد چپی می باشد. اما محافظه کاران آن را ضد دولتی، و لیبرال های افزاطی آن را ضد نظامی تلقی می کنند”.

آیا ما از آن خواهیم ترسید؟

آیا وجودشان خوب و یا بد است؟

یکی از مقامات ارشد وزارت امور خارجه، بر این باور است که پرنده های بدون سرنشین جنگی “با قدرت ما دست و پنجه نرم می کنند، آن چیزی که مردم را می ترساند در واقع همان تکنولوژی ما است”. افراد داخلی بر این باورند که از طریق یک ارزش بازدارندگی، جهان همراه با سیستم های پرنده های بدون سرنشین دنیایی امن تر خواهد بود.

اما بطور روانشناسانه ترساندن افراد نسبت به یک نوع فن آوری، کسب و کار خوبی نیست. این یک نسخه داخلی از مشکلی است که ما امروزه درمورد امور ضد تروریستی با آن مواجه هستیم. هیئت دولت ایالات متحده با تاثیر ربات در ” جنگ عقاید ” در حال کشمکش است. نیروهای ایالات متحده در افغانستان از هواپیماهای بدون سرنشین هوایی به عنوان یک عامل اطمینان بخش نام برده اند، آنها بر این باورند که شهروندان می توانند بهتر بخوابند چرا که احساس می کنند کسی مراقب آنهاست. از سوی دیگر، بسیاری از شهروندان معتقدند که هواپیماهای بدون سرنشین، توده های نفوذی هستند که فضای ترس و بی اعتمادی ایجاد می کنند. لذا از نظر جنبه داخلی، نظارت روباتیک با پرنده های بدون سرنشین همانند کسی است که کوچکترین حرکات شما را زیر نظر دارد، مانند پلیس روسیه که از مولتی روتور بدون سرنشین برای نظارت بر معترضان استفاده می کند.

موضوع گسترده تر این است که ممکن است اشکال تنها در وجود ترس نباشد، بلکه سئوال این است که افراد زیر نظر، چگونه بر ناظران نظارت دارند؟ چرا که هواپیماهای بدون سرنشین مانند دوربین های مداربسته پیوسته مردم را زیر نظر خواهند داشت.

نتیجه گیری

اثرات ظهور پرنده های بدون سرنشین تجاری خیلی زود به تمام دامنه ها و زمینه ها رخنه می کند، هم به صورت مورد انتظار، هم غیر منتظره و از هر طریق.

یک اصل اساسی همانند سال های قبل همچنان باقی می ماند: و آنهم این است که انقلاب فن آوری در صنعت، یک شمشیر دو لبه است. از فن آوری های جدید، توانایی های شگفت انگیزی بدست می آوریم که به نظر می رسد برگرفته از امورعلمی تخیلی باشند. همچنین از طریق فن آوری های جدید، معضلات جدیدی برای انسان ها به وجود می آیند که آنها هم به نظر می رسد برگرفته از امورعلمی تخیلی باشند. پس قانون مور و هم قانون مورفی می توانند در این زمینه صادق باشند.

مسائل مربوط به “پرنده های بدون سرنشین” به نظر می رسد که مربوط به آینده باشند، اما متوجه خواهید شد که نمونه هایی که در این مقاله مورد بررسی قرار گرفته اند از آینده بسیار دوری نبودند. پرسش هایی را که آنها مطرح می کنند، پرسش های اساسی در سیاست امروزی است. ما حق داریم که آنها را نادیده بگیریم و یا می توانیم از آنها در فرصت های دیگر و یا بروز مشکلات استفاده کنیم.

نقشه برداری هوایی و ساخت مدلهای سه بعدی

ابداع سیستم جدید نقشه برداری هوایی

ابداع سیستم جدید نقشه برداری هوایی توسط شرکت Draganfly کانادایی

برگرفته از سایت: cadastre.ssaa

ابتکار شرکت Draganfly کشور کانادا با مشارکت محصول خلاقانه ی کشور سوئیس Pix4D توانسته است قابلیتهای سیستم هواپیمای بدون سرنشین کوچک (Draganflyer sUAS) را با بسته نرم افزاری Pix4D ترکیب نماید. نتیجه این ترکیب، سیستمی است که می‌تواند بالاترین دقت تصویربرداری هوایی را برای تهیه نقشه، عملیات نقشه برداری و مدل سازی سه بعدی ارائه دهد.

نرم افزار تهیه نقشه Draganflyer یک بسته نرم افزاری حاصل از نوآوری شرکت Draganfly است و شامل پلتفرم هوایی Draganflyer Gaurdian یا Draganflyer X4-ES به همراه حسگری با قدرت تفکیک تصویر ۲۰ مگا پیکسل بر ثانیه که شامل چهار دوربین چند طیفی به همراه نرم افزار Pix4Dmapper  می‌باشد.

نرم افزار Draganflyer CGS  ایستگاه کنترل زمینی Draganflyer نقشه های پرواز با الگوی شبکه بندی را قبل از پرواز به جهت بهینه سازی و هم پوشانی خودکار تصاویر، برای نرم افزار Pix4Dmapper، تهیه می‌نماید.

این سیستم، جستجوی خودکار شبکه بندی را انجام داده، باعث می شود تا پرنده بدون سرنشین UAS در محدوده ی شبکه عملیاتی حرکت کرده و تمامی گوشه های محدوده به صورت قائم برداشت شود و در نتیجه از پرواز اضافه برای برداشت تصویر هوایی از محدوده مناطق مرزی جلوگیری می کند. تصاویر بدست آمده توسط نرم افزار Pix4Dmapper پردازش شده و محصول اولیه با دقتی مشابه دقت سه بعدی  Lidar تولید و ارائه می شود.

نرم افزار Pix4D، هزاران تصویر هوایی برداشت شده از طریق پلتفرم Draganflyer را به موزائیک های دوبعدی ژئورفرانس شده و مدل های سطحی سه بعدی و نقطه ابری تبدیل می کند. این نرم افزار پردازشگر، دانش Commuter Vision را با دقت فتوگرامتری سنتی ترکیب می نماید و نتایج را با درجه دقت نقشه برداری، همانند دقت سانتیمتری سیستم لیدار سه بعدی، بدست می دهد. نرم افزارPix4Dmapper، جهت بهینه کردن دقت برداشت زمینی و پردازش ها از نقاط کنترل زمینی پشتیبانی می نماید. این نقاط در “مد پردازش کلی” و “مد کنترل سریع” استفاده شده تا کاربر، در هنگام برداشت از کیفیت داده های برداشت شده مطمئن شود. نتایج خروجی می‌تواند به طور یکپارچه در هر سیستم GIS، CAD یا نرم افزار قدیمی فتوگرامتری وارد شود.

نرم افزار Pix4Dmapper شامل مفهوم ابتکاری اشعه ابری (raycloud) است که نقاط ابری سه بعدی بدست آمده از Pix4Dmapper را با تصاویر ثابت اصلی (original still images) جهت سهولت در نمایش آن، ادغام می کند. ویرایشگر اشعه ابری به کاربران ارزیابی، ویرایش، تفسیر و بهبود نتایج را به طور مستقیم، و تشخیص بسیار دقیق عوارض و بهبود دقت پروژه را ممکن می سازد.

بسته نرم افزارهای تخصصی Draganfly  در سه ماهه دوم سال ۲۰۱۴ به همراه سیستم Draganflyer Guardian یا Draganflyer X4-ES به عنوان یک پلتفرم ارائه خواهند ګردید و آنچه کاربران جهت اجرای نرم افزار Pix4D در محل کارشان و اجرای برنامه پیش از پرواز نیاز دارند، لپ تاپی با سیستم عامل ویندوز می باشد.

موارد نمونه کارها